vrijdag 5 juli 2019

@#$@# autisme/wajong/uitzendbureaus

Bleh. Soms heb ik van die dagen dat ik alles en iedereen zat ben. (Fair enough, heb ik de hele week al een beetje last van) maar echt...
Achtergrond: Ik zit in de wajong, korte versie door autisme gecombineerd met een kut tiener/twintiger tijd. De afgelopen 2-3 jaar gaat het goed, stabiel, geen GGZ behandeling nodig. Kortom, een goedgemutst, meestal vrolijk, stabiel, lief, c-tje.
Door die combinatie krijg ik sinds 2 jaar begeleiding van een jobcoach ivm afstand tot de arbeidsmarkt. Om überhaupt iets van een werkritme op te bouwen heb ik rondgesprongen in diverse werkprojecten icm vrijwilligerswerk. Jeweetwel, na jaren thuiszitten ritme opbouwen etc. Staat ook leuk op je CV, omdat het laat zien dat je actief op zoek bent naar verbetering en een baan!
...Toch? Blijkbaar dus niet. Mijn intelligentie is prima, sterker nog, in een MBO-4 assesment vorige week scoorde ik ver boven het gemiddelde. Aan mijn motivatie ligt het ook niet. Collega's zijn ook enthousiast, zien een harde werker en hadden gisteren zoiets van 'oh daar kom je makkelijk doorheen!'
Dus niet. Uitzendbureau hoort WaJong? Gelijk is alles anders. Niet in de ouderenzorg maar wel in de gehandicaptenzorg of ggz willen werken? Ineens heb ik, omdat ik van kinds af aan iets tegen bejaardentehuizen heb (Sorry!) een geromanticeerd beeld van de gehandicaptenzorg en besef ik mij niet dat daar ook heel veel prikkels, ellende, of weet ik nog meer wat zit... ...Dat ik er al 3 jaar ervaring dmv vrijwilligerswerk in heb, is schijnbaar niet relevant.
Werkprojecten? Jobcoach? Niet relevant dat ik aangeef al jaren stabiel te zijn; ineens zal er wel iets mis met mij zijn omdat ik anders geen begeleiding zou krijgen... ...Die begeleiding krijg ik juist OMDAT het goed gaat en ik in een baan probeer in te stromen!
Onderbuikgevoel, ook zo'n leuke. De persoon zag mij geen verpleegkundige handelingen verrichten, gebaseerd op haar gevoel. Haar op andere gedachten proberen te brengen? Nope, want geen ervaring (Die ik niet op kan doen omdat het zonder papiertje niet mag...), argument van 'Ja maar die opleiding dient toch juist om dat soort handelingen te leren? Als ik het zou kunnen zou ik die hele opleiding niet nodig hebben.' Geen argument, onderbuikgevoel blijft hetzelfde.
Dan de oh zo gevreesde dooddoener 'er zijn maar x plekken en de andere kandidaten....'
Nog een leuke, binnenkomst, ziet mijn capaciteitentest, 'Is HBO niet meer iets voor je?' Einde van het gesprek 'In januari hopen we een nivo 2 opleiding te starten...'
Echt, ik ben ervan overtuigd dat als ik bijstand ipv wajong had gezegd en een gat van 5 jaar op mijn CV had ipv proberen aan te vullen met vrijwilligerswerk en werkprojecten ik meer kans had gehad.
Pfff.

vrijdag 24 mei 2019

Slaapapneu


De meeste mensen die ooit de pech gehad hebben om met mij in dezelfde ruimte te slapen zullen het wel weten: Ik snurk, hard. Kan er ook niks aan doen, sorry! Het heeft mij ook uiteindelijk mijn relatie gekost (+ hielp niet mee dat hij reisziek was, nog thuis woonde en een piepkleine slaapkamer had waardoor apart slapen geen optie was…)

Uiteindelijk ben ik in december ofzo toch maar eens langs de huisarts gegaan, paar online testjes ingevuld en ik was redelijk verbaasd dat er een kans bestond dat ik slaapapneu heb. (x aantal keer per minuut helemaal of gedeeltelijk stoppen met ademen. Niet zo praktisch, organen schijnen toch echt zuurstof nodig te hebben). Verklaarde wel gelijk waarom ik soms om 10:00 ’s ochtends al omviel van de slaap en echt moest gaan liggen: Niet omdat ik lui ben, maar omdat ik ’s nachts doordat ik te weinig zuurstof krijg niet uitgerust raak.
(En, ok, allergisch zijn voor huisstofmijt, alle soorten bomen/graspollen maakt het er niet beter op, word je ook redelijk benauwd van)

Maar goed, doorverwezen naar het ziekenhuis, paar slaaponderzoeken gehad en voila, Raenaece heeft toch echt last van slaapapneu! Dus… doorverwijzing tandarts voor een MRA (snurkbeugel), hele tijd later eindelijk de beugel aangemeten gekregen en ermee gaan slapen.

En, damn, wat is dat wennen zeg! Begint er al mee dat het precies past, waardoor ik soms bang ben dat mijn voortanden afbreken door de druk (Ook al kan dat niet), kwijlen, stijve kaken…
…En als ik wakker word dat ding eruit krijgen, mijn kaken passen het eerste uur niet meer op elkaar.

Maar, het goede nieuws: Ook al moet ik volgende week terug om hem verder af te laten stellen, volgens mijn app is het snurken nu al behoorlijk verminderd en ik word ook een stuk uitgeruster wakker!

maandag 18 februari 2019

Intelligentie?


Wat is intelligentie? Of, om specifieker te zijn: Wat geeft mensen de indruk of iemand al dan niet intelligent is/een hoog IQ heeft? En dan vooral afgaande op online contact.
Hoe ik hier zo bijkom? Het spookt al een tijdje door mijn hoofd, de trigger is dat iemand gisteren op internet een opmerking maakte ‘Je IQ is bijzonder hoog’
Hoezo dan? Omdat ik handig ben met taal? (Op de grammatica na dan. Stomme dt’tjes ook altijd…)
Maakt dat ik toen ik 11 was 1984 van George Orwell las mij intelligent, of vooral nieuwsgierig en geobsedeerd door Big Brother? Persoonlijk denk ik het laatste, aangezien dat de aanleiding was.

Vaak denk ik dat ik een stuk gelukkiger zou zijn als ik dommer was, zou het minder frustratie oproepen als ik niet zou kunnen zien wat voor potentieel ik heb maar dat niet kan benutten? Om minder over alles na te denken en gewoon te zijn? Een cliënt uit de gehandicaptenzorg is ondertussen 80 jaar en een van de meest gelukkige mannen die ik ken. Hij straalt vrijwel altijd, is erg optimistisch en vrolijk. Als ik hem vergelijk met mijn grootouders dan is hij duidelijk gelukkiger.

 Voor de duidelijkheid: Ik ben niet dom, en dat weet ik zelf ook. Maar om mezelf nou intelligent te noemen of een hoog IQ te geven? Nah, denk persoonlijk dat ik bij de middenmoot hoor. En dat is helemaal prima wat mij betreft.

Op de middelbare school ben ik, heel praktisch, van VWO naar VMBO gegaan… Een erg effectieve manier om ouders te irriteren overigens. Hoezo? Tsja, ik kon niet leren, dat ook aangegeven bij een docente in een gefrustreerde bui maar die gaf terug dat ik juist hartstikke goed kan leren… Die rapporten zijn op zich wel grappig om te zien, 7’s en 8-en voor de normale vakken (Nederlands, geschiedenis, aardrijkskunde, godsdienst, economie… Eigenlijk de vakken waarvoor de tekst doorlezen, opletten in de les en wat aantekeningen maken genoeg was) en telkens op de moderne vreemde talen (Frans, Duits, Engels voor een deel) gezakt. Waarom? Tsja, ik heb nooit geleerd om te leren. Als in, ik heb nooit goed geleerd om woordjes te stampen.
Overigens was het VMBO de 2 meest relaxte jaren ooit. Voor bepaalde vakken mocht ik geen huiswerk meer maken omdat ik te ver voorliep (Maandje of 3, 4) en uit verveling maar het natuur/scheikunde huiswerk van mijn vriendinnen die nog wel op VWO zaten ging maken.

Op den duur, uit pure verveling, maar leesboeken meegenomen naar school om tijdens de les te gaan zitten lezen als ik mijn huiswerkopgaven al af had… Gaf erg interessante reacties bij leraren, vooral toen ik ook nog eens in het Engels ging lezen. Een 15/16 jarige die The Hitchhikers Guide to the Galaxy las? Ik zag het probleem niet zo, docenten die dachten mij ergens op te betrappen keken alsof ze vuur zagen branden en hadden zoiets van ‘Je leest zo’n dik boek, in het Engels?!’ ‘Uhm, ja?’ ‘Oh, lees maar door dan.’
Het bleef hilarisch toen een klasgenote het oneerlijk vond dat ik een 8,5 i.p.v. het maximum van een 8 kreeg voor mijn Engelse boekverslagen… ‘Dat is niet eerlijk! Zij leest hele dikke boeken in het Engels!’ Tsja, er was net een nieuw Harry Potter boek uit en vond dat ik er dan net zo goed gelijk een verslag van kon schrijven. J

Maar, maakt mij dat intelligent of simpelweg raar? MBO was ook vrij simpel gehaald. HBO helaas 2 keer door omstandigheden voortijdig moeten beëindigen, maar dat vond ik ook niet zo moeilijk… Enige wat ik deed was braaf de tekst voor de les lezen, naar de hoor/werkcolleges gaan, aantekeningen maken, misschien voor het tentamen nog eens het boek + de powerpoints doorlezen en voilà.

Daar staat tegenover. Als ik echt zo intelligent zou zijn als mensen zouden denken, zou ik dan niet op mijn dooie gemak het VWO en daarna universiteit gedaan moeten hebben?  Zou ik dan niet theromodynamica, statistiek en hogere wiskunde met gemak gehaald moeten hebben i.p.v. telkens net wel/net niet?

dinsdag 12 februari 2019

Vechten voor je slipje

Pas maakte iemand de opmerking dat Hunkemoller een warehouse sale hield in Ahoy, dat ze dacht dat het echt iets voor mij zou zijn. Ze liet indrukwekkende foto's zien van de buit die ze vorig jaar had gekocht. Ik had zoiets van: 'Nah, is me veel te druk en chaotisch. Niets voor mij'

Totdat ik woensdag in de metro allemaal mensen met volle Hunkemoller tassen zag... Het idee bleef in mijn hoofd zitten, ergens de fantasie dat ik een aantal stijlvolle setjes bij elkaar zou kunnen zoeken. Toch maar de keuze gemaakt om vandaag te gaan.
En, mijn hemel, dat was eens en never nooit meer.

Mijn verwachting: Een zaal gevuld met allemaal rekken, gesorteerd op maat, waar alles aan hangt... De werkelijkheid? WTF is hier gebeurd?!

Ik kwam die zaal/hal binnen en het eerste wat me opviel waren de stapels ondergoed die overal en nergens langs de kant lagen... Iets eruit proberen te halen? Heel veel succes! Zou er een LOI curus ondergoed uit de knoop bestaan? Het leek wel alsof de hele universiteit al hun ondergoed op 1 hoop gegooid had om daarmee vervolgens over te gaan gooien ofzo...

Maar goed, kaartje gekocht en ben nu toch al binnen dus vluchten kan ook niet meer... Met het lood in mijn schoenen de rekken afgelopen. Volgende probleem: Geen enkele freaking D cup te vinden. In al die rekken met BH's (En ja, ben ze allemaal afgelopen. A,B,C,F,G en H waren overigens wel te vinden)... Om nog maar te zwijgen dat ik wel snap dat ze in de winkel niet verkocht werden; de meeste vond ik persoonlijk ook nog eens spuug lelijk.

Aan het einde van de zaal was het aardig chaotisch en hoorde ook iets over een krakkemikkige intercom dus had zoiets van uhm, ok... Hoorde later van een van die arme meiden die er werkte dat er een vechtpartij was uitgebroken... Dat ze alles verplicht in duo's moesten aanvullen/weghalen i.v.m. hun eigen veiligheid. Mensen die in bakken graaien, meer op de grond gooien dan in de bakken... Echt, the heck.

Op een gegeven moment was het giga druk in het midden en zag ik wat rekken. Dus, nieuwsgierig als ik ben ging ik ook een kijkje nemen... HEEL slecht plan: Mensen stormden, zodra het hek openging, op de rekken af, graaiden gewoon alles eraf (Serieus, heb mensen het halve rek aan shirts in hun armen zien pakken), geen bewegingsruimte, duwen, trekken... Zo niet de moeite waard.

Met heel veel frustratie wel een paar dingetjes hier en daar vandaan getrokken en afgerekend... Maar, never nooit meer.

Gelukkig was er in de hal ernaast het Boekenfestijn bezig! Eigenlijk een voornemen om geen nieuwe boeken meer te kopen... ...Maar screw that. Daar was het tenminste te doen, een rustigere sfeer, overzichtelijker...

Het blijft me verbazen; hoe mensen in wilde dieren veranderen voor een paar stukjes stof. De heck.

maandag 17 december 2018

New year, new me!

2019 word mijn jaar! Nu alleen nog zelf geloven en waarmaken...
Vanmorgen kreeg ik heel toevallig een mailtje voor een uitnodiging van een sollicitatiegesprek. Ohgodohgodohgod. Toevallig bedacht ik me ook al een paar dagen dat ik maar eens aan mijn goede voornemens en toekomstplannen moet gaan werken... Waarom alles pats boem op 1 januari, als je nog een paar weken daarvoor hebt om op je bek te gaan, zodat het in het nieuwe jaar misschien al in je patroon gesleten is en wel gaat lukken? :-)

Maar, een sollicitatiegesprek dus... Ik ben bloednerveus: De laatste keer dat ik een sollicitatiegesprek had was voor diverse vrijwilligerswerkbaantjes, en dat waren eigenlijk meer kennismakingen... De laatste 'echte' keer was voor mijn eindstage - in 2008.
Ik wil niets liever dan werken (En een relevante opleiding erbij volgen), maar ik ben bang... Bang om op mijn bek te gaan. De WaJong, ook al wil ik niets liever dan eruit komen. En, echt mensen, niemand zit in de WaJong om rijk te worden... Gaat overigens niet eens lukken zonder zwart werken erbij. Maar goed. Het biedt me wel al jarenlang een vast inkomen en een stukje financiële veiligheid. Tegelijkertijd ben ik het thuiszitten en allerhande vrijwilligerswerk/werkprojecten meer dan zat: Ik ben 30, voel me super, heb nog een hele toekomst voor me... En ik heb zoveel meer in mijn mars dan een beetje voor spek en bonen mee te doen.

Anyways, terug naar die goede voornemens dus... En nu nog braaf SMART formuleren, zodat ik geen excuus heb om me er niet aan te houden (Goh, is die HBO opleiding toch nog ergens goed voor geweest. :') )

De voornemens:
- Gezonder eten
- Meer bewegen
- Minder dan 1 boek/game per maand kopen (Want ik heb er al honderden die ik nog moet spelen/lezen...)
- Een baan zoeken en vinden
- Hopelijk verhuizen.

Dus!
Vanaf 1 januari ga ik minimaal 2x per week een half uurtje intensief bewegen, en om de 3 dagen buikspieroefeningen doen. (Bleh)

Vanaf 1 januari eet ik uitsluitend in het weekend nog junkfood, chocola en chips.

En de rest? Ach... Kwestie van blijven proberen... En hopen dat fitforfree of BasicFit! EINDELIJK eens in mijn woonplaats worden toegelaten... De goedkoopste sportschool hier begint bij 35 a 40 euro per maand... Dat is dus, voor mij, onbetaalbaar.
(En de dichtstbijzijnde is ruim een uur fietsen verderop... Als ik heen en weer fiets, hoef ik niet meer naar die sportschool :') )

Alleen, nu nog die discipline ergens vandaan toveren. Want, ik ben oh zo goed in zelf discipline, altijd al geweest... Niet dus. Oh well.
New year, New me!

vrijdag 23 november 2018

Op eigen benen

Gisteren was het dan echt zover, de aller aller allerlaatste afspraak + afscheid op het Delta.
De afgelopen tijd heb ik nog wel gesprekken eens in de 2 maanden gehad, gewoon om mijn dossier open te houden, voor het geval dat... Maar, zoals verwacht, is alles eigenlijk gewoon erg goed gegaan.

Maar, wat is dat raar zeg! Voor het eerst in 10(!) jaar aaneengesloten GGZ/psychologen moet ik het nu echt zelf gaan doen.

Tuurlijk, ik woon nog altijd beschermd met begeleiding, hoewel ik ondertussen snak naar meer zelfstandigheid. Ik weet dat ik altijd bij mensen terecht kan als het weer mis gaat, en ik heb er ook echt het volste vertrouwen in.

Maar tegelijkertijd: Het is zo'n raar en eng gevoel! Geloof me: Een jaar of 4-5 geleden had ik nooit gedacht dat ik hier zou staan; om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat ik de 30 zou halen... De afgelopen jaren heb ik extreem diepe dalen gekent, ik kan me nog een incident herinneren voor een crisisopname dat ik alvast een afscheidsbrief had geschreven... ...Die mijn vader een tijd later vond, en van hem te horen kreeg dat hij het zou begrijpen als ik eruit zou stappen. Zo zwaar heb ik het gehad.

Ik heb jaren moeten zeuren om een goede, passende, behandeling te krijgen omdat mensen het risico niet aandurfden, omdat ze mij als te kwetsbaar beschouwden. Ik ben erg dankbaar voor het Delta, omdat zij uiteindelijk wel het risico durfden te nemen met EMDR. En, verbazingwekkend genoeg, is dat ook een van de omslagpunten geweest: Daarna ging het alleen nog maar bergopwaarts, en hoorde gisteren van mijn SPV-er dat die EMDR psycholoog had gezegd 'nou, geef mij nog maar een stel cliënten met autisme.. Normaal is ze soms wel een jaar bezig om een plan op te bouwen, dit was een kwestie van hier staat ze, dit wil ze bereiken en daar zijn deze dingen verwerken voor nodig.'

En nu is het tijd om vooruit te kijken, kleine voorzichtige stapjes te blijven nemen die vervolgens allemaal achter elkaar in lange kilometers veranderen.

Tijd om rond te gaan solliciteren, omdat ik nog altijd in de zorg wil werken... En eens zien of een bedrijf ook daadwerkelijk het risico met mijn beroerde CV aan gaat durven.

Ik ben 30, ik ben een sterke vrouw die meestal in haar eigen kracht staat. En ik ben gelukkig.

woensdag 24 oktober 2018

Wat een dag

Vandaag voor de foto/film gebeuren naar Goeree, het witte eiland.
Op zich wel leuk, maar de planning was waardeloos, gevolg: bijna een uur te laat, dan nog een half uur om op te starten voordat we eindelijk konden beginnen, geïrriteerde mensen op de locatie die ook een eeuwigheid voor niets zaten te wachten. Stress. Gedoe. Planningen die niet klopten...

Het is op zich wel een leuke dag geweest, maar lood en loodzwaar.

En dan nog iets, wat ik me vandaag pas realiseerde... Deels door de stress, deels door de namen moest ik vandaag heel erg aan Jes denken, en wat er met haar gebeurd is.

Het is en blijft zo onwerkelijk, zo bizar, dat iemand de keuze heeft gemaakt, ook al is het afkomstig uit een ziekte, om zomaar haar leven te beëindigen...

Natuurlijk, de nieuwe woonvorm op het eiland ziet er prachtig uit, er werd niet over gesproken, maar op de een of andere manier bleef het maar in mijn achterhoofd zitten. En nu dus op de voorgrond. Bleh.

Ik mis Jessica, en kan nog steeds niet geloven dat het inmiddels alweer 1,5 jaar geleden is gebeurd.

Vaak gaat het goed, maar nu niet. Nu voel ik me gewoon meh, verdrietig.

...En dat mag er ook wel zijn. Toch? Maar waarom voelt het dan zo rot?